دل نوشته های دختری به نام نیکو

دوستت دارم         هر روز وهنوز
ای بهانه ی قلم           
                        ای دلتنگی فاصله ات هم دوست داشتنی
همیشه می مانم
                                وشروع یک سال جدید با تو            با هم، در کنار هم
وپشت کرده به هر چه نا امیدی
                                             رو به دیار امید
نیش خندی به تمام طعنه ها
                                              به تمام پایانها
                                                                         به تمام فاصله های بین ما
وما هنوز هم هستیم

کجایند که ببینند             ماییم در کنار هم
 پر از افسوس فاصله
                              وبی خیال بیهودگی تلاش

وهنوز ر اهمان یکی ست
                                   چشممان به هدف
                                                                تلاش برای تصاحب

ومانع

ما را دورمیکند
                     دور ودورتر

مهم این است که ما میخواهیم که برسیم

ودلمان
           که پیش هدف است

مهم خواستن است نه رسیدن

                                              میخندم به فاصله ی بین ما
                                                         میخندم به مانع تصاحبمان
                                                                     میخندم به خواستن ونرسیدن
                                                                                 میخندم به خنده ی پر بغضم
                                                                                            میخندم هاهاها
شکلک در می آورم برای تمامی موانع
                                                   به شکلکم می خندم
                                                               

میخندم
                     که چه پوچ است مانع رسیدنمان
                                                                       مانع تن سپردنمان

هاهاهاهاهاهاهاها..........

نوشته شده توسط نیکو در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387 ساعت 12:8 موضوع | لینک ثابت

سکوتت را نمی فهمم                     سکوتت مانده تا رنگ فراغ گیرد
سکوتی تلخ و پر تردید                     سکوتی مضطرب غمناک
سکوتی پر ز تب، مرموز                   سکوتی پر  ز افکار مشوش
ومن    در انتظار یک کلام از تو          
                                            کلامی نو   
                                                            حرفی نو
                                                                            و بی تردید
ومن ماندم به امید قدم هایت
                                     زمانی خواهی آمد در میان واژه های سرد؟
                                                                                             زمانی میشود من با تو ما باشم؟
اگر باشی
تمام غصه ها را من ز یاد خود خواهم برد
                                                        اگر  باشی
                                                                        اگر بودی
                                                                                     اگر شاید زمان می ماند در اکنون

 اگر هستت همیشه بود
                                   اگر بودت شود تکرار
                                                                  اگر باشی.......!

و من ماندم و می مانم
وبودت هست رویایم           وای رویای رویایم
 
                                                                      بمان با من
بمان تا هستها هستند
                                    بمان تا عاشقان مستند
نزن نیرنگ
                        نزن باز هم به قلبم چنگ
                                                                     مرو در پیله یتردید
مکن از دست من دوری
                                        مرو در قعر رنجوری
                                                                          مشو عصیان
بکن باور وجودم را
                         سجودم را                 برای بودن و هستت
مشو تو بی رمق در راه              که راهی نیست تا پایان
                                                                                        که ما در آخر راهیم

چه کس آغاز کرد راه را  و سیبی چید؟
و باز هم شد شروع آغاز شب گردی 
                                                  زمان درد بی دردی

اگر باشی
                 ودیگر واژه ی بودت           شده یک واژه ی تکراری و مرموز
                                                                                      شده یک واژه ی مسموم و بی معنی 

و من می مانم و زین پس
                                  به همراه دریغ و حیف ایام وجود تو
                                                                             ومن مانم به همراه هزاران یاد بود تو
         ومن باز هم خواهم ماند بدون تو
صبایی یکه و تنها
صبایی آخر یک راه

وما در آخر راهیم           هنوز هم خود نمی دانیم

نوشته شده توسط نیکو در شنبه چهارم آبان 1387 ساعت 16:46 موضوع | لینک ثابت

این شده یک عادت
ناباوری در میان باورهایت لنگر می اندازد
وتو!

چه میدانند چه میکنند با تو و دلت
هیچ نمیدانند
وآرزوهایت را ویران میکنند
لگد میکنند هر چه امید را

گر چه نبودت شده یک عادت
هر چه تاوان را برای بودت می پردازم

کاش بودی
کاش میشد پایان داد
پایان داد به دلهره ونگرانی
به اشک ونیاز
به شمع ونذز
کاش میشد پایان داد

نوشته شده توسط نیکو در پنجشنبه دوم آبان 1387 ساعت 17:55 موضوع | لینک ثابت

یه وقتایی آدمو یه چیزایی تکون میده  تکونی که فکر میکنی محکم ترین تکون دنیا بوده و می ترسی ،جا خالی میکنی،غصه می خوری،شک میکنی،چشماتو میبندی تا نبینی دنیا هست وزندگی ادامه داره،بی قید میشی،سرد میشی،اخساس تنهایی میکنی 
فقط و فقط گله میکنی شکایت وشکایت   ازخودت ازاون اززمونه ازخدا ازتقدیر  اینقد که غصهاتو یادت میره
فقط میدونی باید غصه بخوری این میشه کارت ۱ماه،۲ماه،۶ماه،یکسال
و هنوز به خودت نمی آی ولی ببین دیگه اون نیست جرات پیدا کن و به دوروبرت نگا کن
چشاتو باز کن دیگه
وقتشه
دیگه باید تموم بشه آرزوهای مرده
دیگه باید بفهمی که چه خبره
ریگه باید درک کنی                 می فهمی ؟؟؟؟؟ این سخت ترین کاره درک کردن
اگه درک کنی میفهمی که این یه تکون محکم نبوده فقط یه تلنگر بوده
دیگه وقتشه که ببینی تنها نیسی ،ببین  تو نفس می کشی ،تو شکر میکنی ،تونذر میکنی،توذکر میگی،تو هستی
پس هنوز یه نفر به یادته وقتی بفهمی که هستی همه ی دنیای سیاهت صورتی می شه  رنگ زندگی به خودش میگیره
باید به خودت بیای   چون میگن   """"""گر به خود آییی به خدایی رسی""""""
به دنیایی که واسه خودت ساختی نیگا کن همه اش پوشالیه     خالی خالی
تهی از هر چی آتی
ولی هست
نگو آتیه ای واسه من نیست چون واسه هر کس که نفس می کشه آتیه هست
حتی واسه کسی که بدنش از شدت اعتیاد به کراک کرم زده آتیه وجود داره
چون نفس میکشه و ه خدایی هست که بهش قدرت نقس کشیدن داده
تکیه کن  به خدات وخیالت راحت باشه که اگه همیشه بهش تکیه کنی میبردت یه جایی که همیشه و همیشه واسه این تلنگر شکرشو کنی
فقط کافیه تو ببینی که چه قدر مامور برای هدایت تو فرستاده تا بهت بگه این مشیعت من بوده و بس تا شاید تو به خودت بیای 

کسی که نگران تنهایی های یه مهربون تنهاست نیکو

نوشته شده توسط نیکو در جمعه بیست و ششم مهر 1387 ساعت 11:26 موضوع | لینک ثابت

مرا هراسی نیست از فاصله ها                  من از فراموشی خاطره ها هراسانم

نوشته شده توسط نیکو در پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387 ساعت 20:11 موضوع | لینک ثابت